ZEYTİNCİLİK

A.İKLİM VE TOPRAK
Genellikle ılımlı bir iklimden hoşlanır.Çok kurak ve çok sulak yerleri sevmez.Soğuk rüzgarlara açık yerlerde yetişmesi ekonomik değildir.Genellikle –7 °C nin ve yıllık 400 mm.nin altında yağış alan yerlerde ekonomik olarak yetişmez.
Zeytin genellikle kalkerli,kumlu,derin ve besin maddelerince zengin toprakları sever.Toprak istekleri bakımından fazla seçici olmadığından birçok bitkinin yetiştirilmediği sahaların değerlendirilmesinde kullanılmaktadır.Fakir topraklarda yeterli bir gübreleme mümkün değil ise,aralık ve mesafeleri fazla tutmak suretiyle ekonomik bir zeytincilik yapmak mümkündür.Taban altı suyunun yüzeye çok yakın olduğu yerlerde veya kışın uzun süre su altında kalan yerlerde gerekli önlemler(Drenaj kanalları,derin işleme ile toprak altındaki geçirimsiz tabakanın kırılması) alınmadığı taktirde zeytincilik yapılmaz.
B.FİDAN DİKİMİ
1-Toprağın hazırlanması:
Dikimden önceki sonbaharda toprak derince işlenerek,hastalık ve zararlılar yönünden incelenmelidir.İklim,toprak,çeşitlere,dikim şekillerine ve yetiştirme amacına göre fidanlara verilecek aralık ve mesafeler 10x10m ile 5x5m arasında değişir.Fidan çukurları toprak özelliklerine göre 60x60x60cm.-120x120x60cm genişlik ve derinlikte açılmalıdır.Dikim şekli olarak kare,dikdörtgen veya üçgen seçilebilir.
2-Dikim öncesi yapılacak işler:
Fidanlar bekletilmeden yörelere göre Ocak-Şubat veya Mart aylarında dikilir.Çukur dibindeki toprak kürekle karıştırılmalıdır.Eğer toprak çok ağır ise ve çukur dibinde su bulunuyorsa(Gerz yapılıyorsa) çukur daha da derinleştirilmeli ve iri çakıllardan çukur dibine 10-15cm kalınlığında bir kat yapılarak suyun kökleri boğmaması ve drene olması sağlanır.Ondan sonra çukur dibine 1Kğ.süper fosfat veya triple ve 1Kğ. Potasyum Sülfat verilir.Daha önce ayrılmış olan üst toprak gübrenin üzerine dökülür,hafifçe karıştırılır.
3-Dikim:
Tüplü fidanlar naylon torbalarından tutularak çukurların yanına getirilir.kesinlikle fidanlardan tutularak taşınmamalıdır.Tüplü fidanlara önce su verilir,toprak dağıtılmadan naylon torbadan çıkartılır.Çukurun ortasına konulur.Naylon torbadaki toprak seviyesi ile bahçenin toprak seviyesinin aynı olmasına dikkat edilmelidir.Daha önce çıkan alt toprakla kenar boşluklar doldurulur.Kalan toprakla da yalak yapılır.Ve can suyu verilir.
4-Ağaçlandırma yükseklikleri:
Hayvan zararından korkulan yerlerde 80-100cm.den tepeleri kesilir.Eğer kuracağınız zeytinlik çit veya başka bir şekilde hayvan zararından korunmuş ise ve sulama imkanınız var ise,özellikle sofralık çeşitlerde hasat kolaylığı için toprak seviyesinden 30-45cm.den tepe kesilerek alçak gövdeli yetiştiricilik yapılması tavsiye edilir.
5-Dikim sonrası yapılacak işler:
a.Can suyu verilir.
b.Hakim rüzgar yönünde herek dikilerek,gevşek bir şekilde bağlanır.
c.Gövdeler gerekiyorsa yazın yakıcı güneş ışınlarından korunmak için kireçle veya daha iyisi kireç ve göztaşı eriyiği ile badana edilmelidir.Veya sap saman ot ile sarılır.
d.Eğer ara ziraati yapmak üretici bakımından zorunlu ise fidanlara 1.5m. den fazla yaklaşılmamalıdır.Ara zıraati 4-5 yıldan fazla yapılmamalıdır.
e.Nemli,soğuk ve ağır topraklı yerlerde kesinlikle baklagil ara ziraati yapılmamalıdır.
f.Her sene zeytinlik ilk ve sonbaharda en az birer defa sürülüp,yabancı ot mücadelesi ihmal edilmemelidir.Arazi meyilli ise fidanların alt kısımlarına iri taşlardan veya topraktan teras yapılarak toprak erozyonunun önlenmesi lazımdır.
g.Yalakların daima temiz tutulmasına sulamalardan sonra kaymak tabakasının kırılmasına dikkat edilmelidir.
h.Ağaç diplerinde kuru ot bırakılmamalı ve kuru otlar toplanarak yakılmalıdır.
Şu anda zeytin de en yaygın görülen hastalık Verticillium solgunluğudur. Ülkemizde bu hastalığa dayanıklı olduğu tespit edilen anaçların çoğaltılarak üzerine kültür çeşitlerinin aşılanması çalışmaları proje kapsamında gerçekleştirilmektedir. Zeytin çeliklerinin sağlıklı ve özel bakım yapılan damızlık parsellerinden alınması gerekmektedir. Ayrıca Verticillium hastalığı tespit edilen parsellere çelikten üretilen fidanlar önerilmemektedir.Eğer uzun yıllar pamuk ziraati yapılan bir arazi değil ise çok fazla bir risk taşımamaktadır.Bu şekilde ki arazilerde sağlıklı koşullarda üretim yapılırsa bir problem olmayacaktır.


Zeytinin Çoğaltılması Teknikleri
Zeytin farklı şekillerde çoğaltılabilmektedir. Bunlar:

1- Tohumla üretim,
2- Deliceden üretim,
3- Yumru ile üretim,
4- Dip sürgünü ile üretim,
5- çelikle üretimdir.

1- Tohumla Üretim:
Zeytincilikte tohumdan fidan üretimi çok eskiden beri bilinen bir yöntemdir. Halen fidanlıklarda bu üretme şekline rastlanmaktadır.

Tohumdan zeytin fidanı üretiminde esas olan, her yıl bol çöğür elde etmek ve bunları aşılamaktan ibarettir. Ülkemizde çöğür elde etmek amacıyla Frantoio ve Leccio kültür çeşitlerinin çekirdekleri ile yabani zeytinlerin çekirdekleri tohumluk olarak kullanılmaktadır. Bir yıl önce toplanmış olan çekirdekler 3-4 ay katlamaya tabi tutularak Eylül ayı sonlarına doğru hazırlanan yastıklara ekilmektedir. Çekirdeklerden çöğürlerin çıkması ve gelişmesi Nisan ayına kadar devam eder. Bu süre içinde çöğürler 6-8 yapraklı, yani 10-12 cm kadar boylanırlar. Nisan ayında çöğürler tavalara 10x10 cm aralık ve mesafe ile şaşırtılırlar. Çöğürler ikinci yıl ilkbahar aşı mevsiminde çoban aşısı veya göz aşısı ile aşılanırlar. Genç aşılar tavalarda bir yıl bekletildikten sonra terbiye parsellerine şaşırtılmakta ve burada fidana ilk şekil budaması yapılmaktadır.

Görüldüğü gibi tohumdan zeytin fidanı üretimi uzun zaman isteyen bir iştir. Bu da maliyeti arttırmaktadır. Diğer taraftan zeytin fidanları değişik genetik yapıya sahip çöğürler üzerine aşılandığından çeşitlerin verimlilikleri, hastalık ve zararlılara dayanımları, iklim koşullarına adaptasyonlar değişik olabilmektedir. Ayrıca, tohumlarda büyük bir açılım görülmekte ve üniform (birörnek) fidan elde edilememektedir.

Zeytin tohumunun dış kısmında sert bir kısım vardır (endcarp) ve bu, tohumun su alışını engeller, çimlenmeyi ve çıkışı zorlaştırır. Bu nedenle, çimlenmeyi kolaylaştırmak için sert kısmı aşındırma, kimyasallarla muamele yapma ve katlama gibi uygulamalar yapılmaktadır.

2- Deliceden Üretim:
Kültür zeytin çeşitleriyle yabani zeytin tohumlarının uygun toprak şartlarında çimlenmesi suretiyle meydana gelen ağaçlara "delice", bunların toplu halde bulundukları yerlere de "delicelik sahalar" adı verilir.

Deliceler gövde, dal ve yaprak görünümleri bakımından birbirlerine benzemezler. Halk arasında bilinen iki tip delice vardır. Bunlar "Kara Delice" ve "Ak Delice" olarak isimlendirilmiştir. Ak deliceler, dal ve yaprak görünümleri ve gelişmeleri bakımından kültür çeşitlerine çok benzerler. Üretim materyali olarak oldukça fazla kullanılırlar.

Delicelere kültür çeşitlerinin aşılanması suretiyle çoğaltma yapılır. Gövde kalınlığının durumuna göre delicelere, kalem veya göz aşısı yapılır. Genel olarak çok kalınlara kalem, incelere de göz aşısı uygulanır. Delicelerin depo maddelerinin bol olması nedeniyle aşı tutma oranı oldukça yüksektir ve kısa sürede taç oluştururlar.

Yurdumuzda geniş delicelik sahalar mevcuttur. Bu sahaları yerinde aşılamak suretiyle geniş çapta zeytinlikler elde edilmiştir. Bazı hastalık ve zararlılara ve ekolojik koşullara karşı deliceler dayanıklıdırlar. Ancak, delicelerin dokularının sert olması nedeniyle aşıya gelmeleri gecikebilmektedir.

3- Yumru ile Üretim:
Zeytin ağaçlarının gövde veya kökleri üzerinde meydana gelen şişkinliklere "yumru" adı verilir. Yumrular daha çok yaşlı ve verimden düşmüş zeytinliklerin kök boğazı bölgelerinde bulunurlar. Yumruların büyüklük ve ağırlıkları çok değişiktir. Üretim materyali olarak 1-2 kg ağırlığında 25-3 cm uzunluğunda olanlar kullanılmaktadır. Yumruların en önemli özelliği hem kök hem de sürgün yapmaya elverişli gözlere sahip olmalarıdır. Genel olarak yumru dikim mevsimi, zeytin ağaçlarında fizyolojik aktivitenin yavaşladığı Kasım ayı başından Nisan ayının ortasına kadar geçen süredir. Özellikle sulama imkanının az yada hiç olmadığı kurak bölgelerde erken dikimde fayda vardır.

Öteden beri Tunus, Fas ve Libya gibi bazı Kuzey Afrika ülkelerinde yumrular üretim materyali olarak oldukça çok kullanılmaktadır. Yurdumuzda da Güney Anadolu bölgesi zeytinliklerinin büyük bir kısmı yumrulardan üretilerek meydana getirilmiştir. Yumruların genelde yaşlı ve verimden düşmüş ağaçlardan alınmalıdır.. Yumrudan oluşan sürgünleri güneşten korumak için ilk dönemlerde evciklerin yapılması gereklidir.

4- Dip sürgünleri ile Üretim:
Zeytin ağaçlarının kök boğazlarında veya kökleri üzerindeki yumrulardan çıkan sürgünlere "dip sürgünü" adı verilir. Dip sürgünleri genellikle toprak yüzeyine yakın yumrulardan çıkarlar. Bu sürgünler bir miktar kök parçaları ile çıkarılmak suretiyle zeytin üretiminde kullanılırlar. Dip sürgünleri kültür çeşitlerinden alındığı için (vegetatif) aşıya gerek yoktur. Don ve yangından zarar görmüş zeytinliklerin diplerinden çok sayıda yeni dip sürgünleri çıkar ve yeni zeytinliklerin kurulmasında kullanılırlar.

5- Çelikle Üretim:
Yeni bitkiler elde etmek amacıyla bitkinin çeşitli organlarından kesilerek elde edilen köksüz ağaç parçalarına "çelik" adı verilir. Çelikle üretim zeytin yetiştiriciliğinde en fazla kullanılan yöntemdir. Zeytinde çelikler genelde iki dönemde alınır; Şubat ortasından Nisan'a kadar olan dönem ve Temmuz sonu ile Ağustos başı arasındaki dönemdir. Ancak, yaz dönemi sonunda karbonhidrat birikimi daha yüksek olduğundan bu dönemde alınan çeliklerde başarı oranı daha yüksektir. Çelikler genellikle bir yıllık dallar üzerinden alınır. Yaşlı dallar da kullanılmaktadır ancak, materyal bulmada sıkıntı çekilebilmektedir. Çelikler 20-30 cm uzunlukta olmalıdır. Çelik alırken bazal uçtaki gözün hemen altından apikal uçtaki gözün hemen üzerinden kesim yapılmalıdır. Nedeni ise, bazal kısımda bulunan gözün karbonhidratlarca daha zengin olmasıdır. Bu şekilde hazırlanan çelikler, köklenmenin teşvik edilmesi amacıyla bitki hormonlarıyla muamele edilir. Bu hormonlar; IBA (İndolbütirik asit), IAA (İndolasetik asit) ve NAA (Naftalin asetik asit) olabilmektedir. Ancak, en fazla kullanılan hormon IBA'dır. Bu hormonlar; zayıf veya yoğun solüsyonlar şeklinde hazırlanabilir. Zayıf solüsyon 15-200 ppm arasında hazırlanır ve çeliklerin bazal kısımları bu solüsyon içinde birkaç saat ile 24 saat arasında tutulur.

En fazla kullanılan yoğun solüsyondur. Bu solüsyonlar 500-10.000 ppm arasında hazırlanabilir. Yoğun solüsyon hazırlamak için önce toz halindeki hormon %96'lık alkolde eritilir. % 50'si alkolde diğer kalan kısım ise (% 50'si) saf su ile tamamlanır. Örnek: 100 ml (cc) ve 2000 ppm'lik bir solüsyon için 200 mg hormon tartılır ve 50 ml % 96'lık alkolde eritilir ve üzerine 50 ml saf su eklenerek 100 ml'ye tamamlanır.

Zeytin çeliklerinin köklendirilmesinde 2000-4000 ppm IBA kullanılmaktadır. Zeytin çeliklerinin bazal kısımları bu çözeltiler içerisinde 2 ile 10 saniye arasında tutulur ve köklendirme ortamlarına dikilirler. Hormon ile muamele edilen çelikler, içinde köklendirme ortamı olarak perlit, vermikulit bulunan kasalara yerleştirilirler. Köklendirme ortamı havalanmaya elverişli, gözenekli bir yapıya sahiptir, su tutma kapasitesi yüksektir, kolaylıkla sterilize olur ve pH'sı nötre yakındır. Bu kasalar üzerinde sisleme ünitesiyle çeliklere çok ince su zerrecikleri şeklinde aralıklı olarak su püskürtülür. Böylece henüz kökü teşekkül etmemiş olan çelikler sisleme ile yapraklar üzerinde ince bir su tabakası oluşturarak su düzeni dengesi kurulacak, yapraklarda terleme azalacak ve yaprak fotosenteze devam ederek kök teşekkülüne önemli etkisi olan karbonhidratları ve hormon yapımını sağlayacaktır. Köklendirme ortamında yüksek bir başarı için nemin % 80-90 dolayında, sıcaklığın ise 20-25º C arasında olması arzulanmaktadır. Bir metrekare köklendirme ortamına 800-1000 çelik dikilebilir.

Köklendirme kasalarında köklendirilen çelikler kasalardan çıkartılır ve harç ile doldurulmuş plastik tüpler içine şaşırtılır. Bu fidanlar, alıştırma ortamlarında bekletilir, düzenli bakım koşulları yapılır ve satışa sunulabilir.

Çelikle üretimin birçok faydaları vardır:

1- Bir çeşitten fazla miktarda üretim materyali elde edilmesini sağlar.
2- Delice veya tohumla üretmede olduğu gibi göz veya kalem aşılarına gerek yoktur. Ayrıca anaç-kalem uyuşmazlığı sorunu da yoktur.
3- Tohumla üretimdeki gibi çöğür elde edilmesi ve bunlara aşı yapma durumu olmadığı için daha erken fidan elde edilmektedir.
4- Çelikten yetiştirilmiş fidanlarla daha üniform (birörnek) zeytinlikler kurulmakta ve ağaçlar daha erken ürüne yatmaktadır.

Çeşitlerin köklenme oranları da farklı olabilmektedir. Domat çeşidinde köklenme düşük % 30-40, Ayvalık çeşidinde % 60-70, Gemlik çeşidinde ise % 80-90 oranında gerçekleşmektedir.

Bu yöntem 1950 ‘li yıllarda A.B.D.’de Hartman tarafından geliştirilip Mist propogation= sisleme adı altında bütün dünyaya yayılmıştır.Endüstriel zeytin üretiminde çok yaygın kullanılan bir yöntemdir. Çünkü bir yada daha az yıllık dalların daha küçük parçaları kullanılmakta ve her ana bitki bol miktarda üretim mataryali sağlamaktadır. Bu yöntem ana bitkiden ayrıldıktan sonra hormona batırılan ve özel çevresel şartlara bırakılan yeşil dal çeliğinin köklenme kapasitesine dayanmaktadır. Çelikler belli aralıklarla sislenen bir serada köklenmeyi sağlayıcı ortam içeren bir yastığa dikilmektedir. Köklenmenin başlaması ve oluşumu için köklenme sürecinde yaprakların temel işlevinin (özümleme) muhafaza edilmesi önemlidir. Bu metotla üretimde iyi bir köklendirme yapabilmek için göz önüne alınması gereken fakörler şunlardır.

KÖKLENMEYE ETKİ EDEN FAKTÖRLER

1-ÇELİK MATERYALİNİN SEÇİMİ

a- Ana Bitkinin Beslenmesi : İyi beslenen, tercihen sulanan yeşil aksam ve ürün dengesi iyi olan genç damızlık ağaçlardan alınan çeliklerin köklenme yüzdesi daha yüksek olmuştur. Ayrıca damızlıkların hastalık ve zararlılar açısından kontrolleri yapılmalıdır.

b- Ana Bitkinin Yaşı : Özellikle köklenmesi zor olan bitkilerde önemlidir. Genellikle genç bitkilerden alınan çelikler yaşlı ve olgun ağaçlardan alınan çeliklere oranla daha çabuk köklenirler. Bunun için üretim amaçlı özel damızlıklar tesis edilmeli ve damızlıktaki fidanlar her yıl dipten kesilerek yeni sürgün vermeye teşvik edilmelidir.


c- Çelik tipleri : Zeytinin bir yıllık yarı odunsu sürgününden üç tip çelik elde edilir.
Dip çelik : Sürgünün dip kısmındaki 12-15 cm uzunluğundaki çeliktir.
Orta çelik : Sürgünün orta kısmındaki 12-15 cm uzunluğundaki çeliktir.
Uç çelik : Sürgünün uç kısmında kalan çeliktir.

Çeliklerin dip, orta ve uç kısımlardan alınmış olmaları uygulamada az da olsa farklı sonuçlar vermiştir. Yaz aylarında alınan çelikler için dip kısımlar, ilkbaharda alınan çelikler için ise orta kısımların kullanılması önerilmektedir. İlkbaharda alınan çelikler bir önceki yılın sürgününden, yaz aylarında alınacak çelikler ise o yılın sürgününden alınmalıdır.

d- Çelik Alma Zamanı : Zeytin çelikleri yıl içerisinde iki devrede alınmaktadır. İlkbahar devresi
(Mart -Nisan ) Sonbahar devresi (Ağustos-Eylül ) çelikler alındığında daha iyi sonuç alınmaktadır.
e-Çeliklerin çeşit farklılığının köklenmeye etkisi : Yapılan denemelerde farklı çeşitler farklı köklenme yüzdesi göstermiştir.
Domat % 10-15
Memecik % 30-35
Ayvalık % 60-70
Gemlik % 80-90
Manzanilla % 95-100

2-ÇELİKLERE UYGULANACAK İŞLEMLER

a- Çelik hazırlanması : Çelikler 4-6 yapraklı 12-15 cm uzunluğunda dipteki gözün hemen altından düz olarak, uçta ise gözün hemen üzerinden meyilli olarak kesilir. Bu şekilde hazırlanan çelikler sayımı ve hormonlamayı kolaylaştırmak için 25 lik demetler halinde biraraya getirilir.

b- Çeliklere hormon uygulaması : Pratikte en fazla kullanılan IBA’nın 4000 ppm lik dozudur. Çelikler hormona dipten 2-2,5 cm lik kısmı girecek şekilde 5 saniye süre ile batırılır, bir süre alkolün uçması beklenerek sisleme serasındaki köklendirme yastıklarına dikilir. Dikim m2 ye 800-1000 Adet çelik gelecek şekilde ve çeliğinde 3-4 cm’ lik kısmı köklendirme ortamına girecek şekilde yapılır.

c- Hormon hazırlanması :
4000 ppm IBA
4 gr IBA + 450 cc % 96’lık Etil alkol + 550 cc saf su
4 gr IBA 450 cc alkolde tamamen eritilir üzerine 550 cc saf su konur. Renkli bir şişede ve buzdolabında solüsyon 1-1,5 ay kullanılabilir. 250 cc lik hormon solusyonu ile 800-1000 çeliğe uygulama yapılabilir.
Hazırlanan bu solüsyon 25 lik çelik demetinin girebileceği büyüklükte bir behere konur. Beher içerisinde hormonun yüksekliği 2-2,5 cm olmalıdır.

3-KÖKLENDİRME SIRASINDA ÇEVRE KOŞULLARI

a- Köklendirme Ortamı : İdeal bir köklendirme ortamı, iyi havalanmayı sağlayacak poroziteye ve yüksek su tutma kapasitesine sahip aynı zamanda süzek olmalıdır. Mantar ve bakterilerden arındırılmalıdır. En iyi köklendirme ortamı olarak perlit kullanılmaktadır. Perlit PH sının nötre yakın olması, havalanma ve su tutma kabiliyetinin yüksek oluşu nedeniyle tercih edilmektedir. Perlit ya saf olarak yada torf ile karıştırılarak kullanılabilmektedir.Köklendirme ortamı sterilize edilmek suretiyle 3-4 yıl kullanılabilmektedir. Sterilizasyon form aldeh b- Sıcaklık : Çeliklerin köklenme periyodu boyunca sıcaklığın 20-22 oC ‘de sabit tutulması iyi sonuç vermektedir. Sera içi sıcaklığı dışarının ısısına göre ayarlanmalıdır. Dışarının ısısı düşük olduğunda sera ısıtılmalıdır. Seranın dışındaki sıcaklık istenilen derecenin üzerine çıktığında ise seranın kireç veya çeşitli boya maddeleri yada telis gibi materyallerle gölgelenmesi gerekmektedir.
c- Nem : Bu üretim tekniğinde ortamda sürekli ve belirli düzeyde nisbi nem bulundurulmalıdır. Ortam nemi % 90-95 civarında tutulmalıdır. Sislemede kullanılan suyun sıcaklığı 14-18oC olmalı kireç kapsamı düşük olmalıdır.
d- Işık : Yapraklı olarak dikilen çeliklerin fotosentez yapabilmeleri için ışığa gereksinmeleri vardır.

Yeşil dal çeliği ile üretimde üç dönem bulunmaktadır. Bunlar; Köklendirme, Sertleştirme(Pişkinleştirme), Yetiştirme dönemleridir.

Köklendirme Dönemi
Çelikler damızlık ağaçların 1 yıllık sürgünlerinden (ortalama çapı 2,5-3 mm) alınarak, 15-20 cm uzunluğunda ve üzerlerinde 6-8 yaprak olacak şekilde hazırlanırlar. Hazırlanan çelikler 25 lik demetler halinde 2,5 cm yüksekliğindeki IBA içerisine 5 sn daldırılırlar. Daha sonra önceden ıslatılan perlite m2’ye 800-1000 çelik gelecek şekilde dikilir. Dikimle birlikte sislemeye başlanır. Sislemenin amacı yaprakların üzerinin bir film tabakası halinde su ile kaplanmasıdır. Sisleme aralığı ve süresi hava koşullarına göre ayarlanmalıdır. Köklendirme dönemi 2-2,5 ay sürer. İyi bir köklenmede 3-4 cm uzunluğunda en az 3-4 kök bulunmalıdır.

Sertleştirme Dönemi
Köklenmenin tamamlandığı devrede çelikler perlitten sökülerek 8x12 cm ebadında küçük naylon torbalara veya saksılara şaşırtılır. Şaşırtma saksılara yapılacaksa drenajı sağlamak için sterilize edilmiş çakıl saksıların dibine yerleştirilir. Üzerine ince elenmiş toprak + mil + gübre karışımı konur. Küçük naylon torbalara şaşırtmada da toprak+ mil+ gübre karışımı konur. Dikimden sonra nisbi rutubeti daha düşük bir alıştırma serasına alınan bitkiler günde 2-3 defa nemlendirilir. Bitkilerin ortama alışmaları 1-3 haftayı alır.
it veya metil bromid ile yapılmaktadır.
Yetiştirme Dönemi
Bitkilerin araziye dikilmeye hazır oluncaya kadar fidanlıkta kuvvetlendirilmesidir. Sertleştirme safhasından sonra bitkiler 3L kapasiteli plastik torbalara geçirilir. Fidanlıkta 1-1,5 m eninde 15-20 m uzunluğunda tavalar açılır. Tavaların arasında 30-40 cm genişliğinde servis yolları bırakılır. Yetiştirme döneminde bitkinin su ihtiyacını karşılamak için yağmurlama ve damlama sulama sistemleri gerekmektedir.

Mist propogation sistemi ile fidan yetiştiriciliği bazı avantajlar sağlamaktadır. Bunlar;

- Zeytin fidanı yetiştiriciliği daha kısa sürede yapılabilmektedir.
- Zeytin fidanlarının birörnek olması nedeniyle bu fidanlarla tesis edilen zeytinlikler de standart olmakta ve ağaçlar daha erken mahsüle yatmaktadır.
- Bol miktarda üretim materyali temini nedeniyle üretim geniş çapta yapılabilmektedir.

Bununla birlikte Mist propogation sisteminde otomatik bir sisleme sistemine ihtiyaç duyulmaktadır. Sisleme sulama suyunun basınç altında sisleme başlıklarından çıkışıyla sağlanır. Sistem basınç tankı, su deposu, su tesisatı, manyetik çekvalf ve elektronik kumanda devresi ve püskürtme başlıklarından meydana gelir.

Date: 25 June 2007, Monday
Comments (0) | Add Comment